Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ukraina. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ukraina. Pokaż wszystkie posty
Dwa oblicza Odessy

Dwa oblicza Odessy

Zwiedzanie Odessy

Czy tylko ja wyobrażałam sobie, że w Odessie końcem sierpnia panują niemiłosierne upały dochodzące do plus 30 stopni? Na pewno nie tylko, bo zazwyczaj tak właśnie jest. Podczas mojego pobytu w pierwszy dzień chodziłam w kurtce, a na plaży siedziałam w bluzie trzęsąc się z zimna. Kolejny dzień to sypiący piaskiem w oczy wiatr i nadal niedosyt ciepła, ale postanowiłam być twarda i ubrać sukienkę! Zazwyczaj odczuwam kilkakrotnie niższą temperaturę niż inni, dlatego troszkę brakowało mi chociaż chwili upału. Na całe szczęście nie jestem jednak fanką bezczynnego leżenia na piasku i morskich kąpieli, a do zwiedzania upały nie są potrzebne. W zasadzie jak sobie pomyślę o transporcie publicznym, to nawet dobrze, że ich nie było...

Jak poruszać się po Odessie?

Co nieco o poruszaniu się po tym mieście samochodem napisałam w poprzednim poście, ale w ramach przypomnienia: do jazdy trzeba przywyknąć i mieć oczy dookoła drogi. Nigdy nie wiadomo co skąd wyskoczy i jaki manewr postanowi wykonać kierowca przed nami.

Marszrutka w OdessieBardzo popularny środek transportu stanowią marszrutki, które bywają przepełnione do tego stopnia, że ostatnia osoba musi walczyć, żeby nie wypaść, kiedy kierowca zjeżdżając na przystanek postanowi otworzyć drzwi jeszcze w trakcie jazdy. Z kolei kiedy je zamyka i szaleje na drogach gwałtownie hamując, osoba ta jest przygniatana przez innych i ogólnie panuje lekkie zamieszanie, ale nikt nie jest tym zbulwersowany ani zdziwiony, też więc udawałam, że wygodnie mi z twarzą przyklejoną do szklanych drzwi. Marszrutki jeżdżą o bliżej nieokreślonych porach, ale zazwyczaj nie trzeba na nie długo czekać. Warto również wiedzieć, że aby takową przywołać należy dać wyraźny znak kierowcy czyli np. machać do niego rękami (oczywiście na przystanku), w innym przypadku możemy zostać olani. Przejazd kosztuje 5UAH i jest płatny u kierowcy przy wysiadaniu. Pojawia się pytanie jak zapłacić przy wysiadaniu kiedy stoimy ściśnięci w samym tyle i nie ma przejścia? Sposób jest prosty, chociaż mało oczywisty. Podajemy pieniądze osobie przed nami, ona podaje dalej i tak nasze pieniądze trafiają przez 10 innych rąk do kierowcy. Kiedy nie mamy wyliczonej kwoty kierowca wydaje resztę i tą samą drogą pieniądze do nas wracają. Proste i trochę niewiarygodne. Kolejna sprawa to sposób wysiadania, kiedy jesteśmy w tyle. Kierowca nie zatrzymuje się na przystankach, jeśli ktoś nie da mu wyraźnego znaku, dlatego trzeba głośno wykrzyczeć „Zadnieeeeee!”, co chyba znaczy „tylne”, w każdym razie – działało. Marszrutki często są w kiepskim stanie i podczas jazdy nawet osoba nie będąca mechanikiem może zdiagnozować różnego rodzaju usterki. Zapach spalonych hamulców i odgłos stukających części są charakterystyczne dla tych pojazdów.

Raz pojawił się problem ze znalezieniem odpowiedniego przystanku ze względu na to, że każdy przechodzień kierował nas na inny. Wtedy odkryliśmy, że w Odessie również działa Uber, chociaż jest o wiele mniej popularny niż w Kijowie i cudem znaleźliśmy kogoś do podwózki. Tam Uberem mogą być samochody, które nie mogą być nimi w Polsce, ze względu na zbyt niski standard. Cena to około 1zł/km

Popularnym środkiem komunikacji są też tramwaje, które również jeżdżą kiedy chcą, za to jest w nich mniej tłoczno i jakoś tak spokojniej.


Odiesity, jak się z nimi dogadać?

Tak właśnie nazywają siebie zarówno rdzenni mieszkańcy jak i ci, którzy przybyli w te rejony i postanowili zostać już na zawsze. Podczas całego pobytu wzbudzaliśmy niekryte zaciekawienie zwłaszcza wśród ludzi, którzy pracowali poza centrum. A trzeba podkreślić, że mieszkaliśmy na totalnych obrzeżach. Kilka razy zdarzyło się, że ktoś do nas podchodził i pytał skąd jesteśmy słysząc nasz język, ale były to zazwyczaj młode osoby.
Niestety nie mogę powiedzieć, że ze wszystkimi mieszkańcami Odessy bez problemu da się dogadać, bo stanowiło to czasami duży problem. Sumując wszystkie sytuacje, w których brałam udział, mieszkańców można podzielić na trzy grupy. Pierwsza grupa to osoby, które słysząc obcy język od razu podejrzliwie patrzą, a zapytani o cokolwiek nieco poddenerwowani mówią coś pod nosem i odchodzą. Zdarzyło się też, że nie zostaliśmy obsłużeni w barze/restauracji poza centrum (menu w języku angielskim poza głównymi deptakami to rzadkość, a pracownicy nie kwapią się do obsługi). Wydaje mi się, że dogadanie się z obcokrajowcem, który nie jest Rosjaninem to dla nich dość duży stres, dlatego wolą nie próbować. A może po prostu się im nie chciało. Wiadomo, że dwóch ludzi chcących się porozumieć zawsze to zrobi, choćby mieli grać w kalambury. I oni właśnie stanowią drugą grupę. To osoby również totalnie nie znające innego języka niż ukraiński, ale ze wszystkich sił próbujące pomóc. Przykład takiej osoby to babcia zamiatająca chodniki, która gestykulowała całym swoim ciałem, żeby tylko wskazać nam właściwą drogę do produktowego magazynu (sklep spożywczy) Dodatkowo bardzo ucieszyła się, że jesteśmy Polakami. Na wyróżnienie zasługuje też młoda kelnerka w karczmie na plaży, która stojąc przy naszym stoliku udawała kurczaka i świnkę, dzięki czemu mogliśmy zamówić pyszny posiłek, podczas gdy było dostępne tylko ukraińskie menu. Co prawda kebab okazał się kiełbasą, ale i tak było smaczne. Było jeszcze wiele innych osób, dzięki którym udało nam się nie tylko uzyskać informacje, ale również świetnie bawić podczas próby komunikacji. Trzecia grupa to osoby znające podstawy angielskiego, czyli pracownicy knajp na głównym deptaku, hoteli oraz nieliczni młodzi. Pamiętam sytuację, kiedy zastanawialiśmy się w marsztutce, gdzie może być główny deptak i nagle, gdzieś z boku usłyszeliśmy niepewny głosik „I will show you”. Najprawdopodobniej wyhaczyła jakąś nazwę własną z naszej rozmowy i tym oto sposobem dwie nastolatki zaprowadziły nas do określonego miejsca, po drodze jeszcze trochę rozmawiając. Później odchodząc słyszeliśmy jak tryskając radością mówią do siebie „jesteśmy anglistki!”, urocze.


Nowe, czy stare? Wesołe, czy smutne?

Wiecie jak wyobrażałam sobie Odessę oprócz tego, że jest tam gorąco? Tak jak pokazuje ją google grafika: typowy kurort nadmorski, w którym roi się od wielkich, zadbanych budynków, pięknych piaszczystych plaż, barów, imprezujących ludzi i innych typowych dla kurortu rzeczy. I po części dobrze to sobie wyobrażałam, ale te wszystkie piękne zdjęcia to tylko jedno z dwóch obliczy Odessy.

Po wjeździe do miasta oczom ukazały się szare rozpadające się budynki. Przed niektórymi, były zrobione prowizoryczne boiska do gry w piłkę. Na torach obok głównej drogi stały zabytkowe tramwaje, które ozdabiały miasto, ale już od dawien dawna nie funkcjonowały. Przynajmniej tak to wyglądało do czasu, aż do któregoś z nich wsiedli pasażerowie i pojechał. Nie mogłam nadziwić się, jak te tramwaje mogą jeszcze jeździć, ale ten widok mnie fascynował. Na drogach nówki kontra stare łady (a może tylko wyglądały jak nówki przy ładach?). Jestem fanką starych samochodów, dlatego Odessa była dla mnie rajem motoryzacyjnym. Czułam się tam jak na europejskiej Kubie. Dodatkowo dużo z tych staroci było nieco przerobionych. Zdecydowanie pasowały do tego miasta i to pozytywnie.

Stary samochód na peryferiach Odessy










Mieszkania, w którym mieliśmy spać nie znaleźliśmy. Pod podanym numerem była rozklekotana, zardzewiała brama prowadząca na podejrzane podwórko, na którym nie było śladu po czymś, co można by było nazwać mieszkaniem. Dzielnica była lekko mówiąc nieprzyjemna i bogata w zataczające się osoby. Przenieśliśmy się więc do innej, która prezentowała się nieco lepiej (spaliśmy w Hotelu Gaudi), ale raczej nie była nastawiona na turystów szukających rozrywki. Na turystów była za to nastawiona plaża i mała promenadka, ale za to turystów nie było tam prawie w ogóle. Jak wyglądało to nastawienie? Rozpadające się budki oferujące alkohol i fastfoody, na ladzie poukładane słodycze obok nich suszone ryby. Przed budkami na krzesełku wystawiony koszyk z krewetkami. W restauracji, która wyglądała tak jakby ktoś zupełnie bez gustu, na siłę chciał zwrócić na nią uwagę po menu chodziły gąsienice. Nie wszystko jednak było takie na jakie wyglądało. W jednej z rozpadających się budek miły chłopak przygotował dla nas pysznego hamburgera (50UAH). Starał się bardzo i wyszło. Niedaleko znajdowała się też karczma, o której wcześniej wspominałam. Jedzenie było przepyszne, dodatkowo obsługa okryła nas kocami (był zimny wieczór, a stoliki stały na plaży). Wszystko umilał stary pan DJ, który nie tylko puszczał piosenki, ale również je śpiewał. Bar był przygotowany na huczne i długie posiadówki, a klientami byli sami faceci, którzy wyglądali na miejscowych. Wracając późnym wieczorem widać rozstawiony namiot, w nim 5, może 10 pluszaków i ustawione puszki. Za zbicie wszystkich można wygrać maskotkę. W środku siedzi młody chłopak z nadzieją czekający na klientów, których już raczej tego wieczoru nie spotka. Oprócz sprzedawców nikogo więcej nie widać. Nie można nazwać tej dzielnicy luksusową, ale za to można odkryć tam trochę prawdziwości.

Gdzie zatem toczy się całe życie tego miasta? Wszystko zaczyna się na ulicy o nazwie Deribasovskaya. Jest tam cała masa knajpek, barów oraz istne tłumy ludzi. Przy tej ulicy możemy znaleźć jedne z najdroższych ofert, ale wystarczy zboczyć trochę z głównej drogi i rozkoszować się mniej popularnymi miejscówkami, serwującymi równie pyszne dania, za mniejszą cenę. Polecam Coffe Croissants gdzie serwowane są rogaliki pod różnymi postaciami, do wyboru jest dużo rodzajów kawy no i ciasta...nie przypominam sobie, żebym jadła gdzieś lepsze ciasto z tropikalną masą budyniową. Nie wiedziałam, że takie istnieje. Cena za ciastko i kawę to około 100UAH. Niedaleko od głównego deptaka znajduje się większość atrakcyjnych budowli, do których należą: Teatr Opery i Baletu w Odessie, Bulwar Nadmorski, Pasaż, ratusz miejski, port, Schody Potiomkinowskie (obok nich działa darmowa kolejka, gdyby komuś nie chciało się wchodzić po 192 stopniach), masa pomników (w tym pomnik Adama Mickiewicza) oraz zwracające na siebie uwagę kamienice. Nieco dalej monaster św.Pantelejmona, dworzec kolejowy i coś co jest obowiązkowym punktem - Bazar Privoz. Tam spotkamy się z gwarem, tłokiem i setkami lokalnych ludzi, którzy przyszli najzwyczajniej w świecie na zakupy. A co można kupić? Owoce, warzywa, ryby mrożone, suszone, przyprawy, podrabiane markowe ciuchy, świeże mięso, jednym słowem wszystko.

Jedna z głównych atrakcji Odessy, czyli wielkie schody Potiomkowskie

Główna ulica Odessa

Opera Odessa


Hotel w Odessie przy Bulwarze nadmorskim
Bulwar nadmorski w Odessie



Bazar Privoz Odessa














Muszle, glony i meduzy.

Plaża, która znajdowała się obok naszego hotelu w pierwszy dzień była pusta, a w drugi wszyscy się z niej zbierali, bo nadchodził deszcz. To co zwracało uwagę to fakt, że na plaży prawie w ogóle nie było widać piasku. Plaża składała się w większości z rozdeptanych muszli. Do brzegu dopływały kolejne glony, tworząc barierę nie do przejścia, bo w nich zaplątane były meduzy. Ale niektórzy się kąpali, przede wszystkim dzieci...Wśród ludzi przechadzał się mężczyzna z zawieszonymi na rękach i szyi suszonymi rybami, gdyby ktoś zgłodniał. Gdy tylko plażowiczów zaczęło ubywać, całą plażę przejęły mewy wyszukując resztek pozostawionego po nich jedzenia i wyłudzając jedzenie od tych, którzy jeszcze nie zdążyli się zebrać.

Plaża w Odessie Muszle


Plaża w OdessiePlaża w Odessie































Istny cyrk

Najsmutniejszym widokiem, który niestety był nieodłączny podczas przechadzania się po miejscach, w których mieszkańcy spodziewali się turystów, były wykorzystywane zwierzęta. Mini zoo przy restauracji, gdzie małpy, kangury i jaszczurki siedziały za przeszkloną szybą w pomieszczeniach około 2x1. Na środku przejścia stała mała klatka ze zrezygnowaną kapucynką, do której od czasu do czasu podbiegały uśmiechnięte dzieciaki. Obok małe oczko wodne, którego przestrzeń dzieliły ze sobą ściśnięte łabędzie i żółwie, a na głównym deptaku dużą popularnością cieszyły się przebrane w różowe ubranka kucyki, które przez cały dzień woziły na sobie małe księżniczki. I koń przemalowany na kucyka Ponny...trzeba przyznać, że to dość niecodzienny i przykry widok, szczególnie kiedy dosiada go około 23 letni chłopak i z dumą kroczy przez miasto prowadzony na lonży. Lubię jazdę konną, ale to w żadnym wypadku nie przypominało zdrowego sportu.

Kolorowy kucyk Odessa










Wypłynąłem na suchego przestwór oceanu...

Pamiętacie słynne „Stepy Akermańskie” Mickiewicza? Ja też nie, ale pobyt w Białogrodzie nad Dniestrem to świetny powód, żeby je sobie przypomnieć. Właśnie w tych rejonach napisał swoje dzieło nasz polski poeta, ale nie po to warto tam pojechać. Znajduje się tam Twierdza Akerman z przełomu XIII i XV wieku i zapewniam, że warto pofatygować się do niej te 80km z Odessy. Najlepiej przyjechać z samego rana, kiedy nie ma jeszcze zbyt dużo zwiedzających i cieszyć się pięknymi widokami, siedząc na murach fortecy. Teren do zwiedzania jest dość duży, ale nie da się nie zauważyć straganów z pamiątkami, jedzeniem itd. itp. Osobiście wolę, kiedy opuszczone miejsca są opuszczone, a nie pożerane przez turystykę, ale i tak warto. Wstęp około 50UAH.

Twierdza Akerman Białogród nad Dniestrem

Twierdza Akerman Białogród nad Dniestrem
Twierdza Akerman Białogród nad Dniestrem



Samochodem po Ukrainie – 1353km wzlotów i upadków

Samochodem po Ukrainie – 1353km wzlotów i upadków



Niewiele osób rozważa opcję podróżowania po Ukrainie samochodem. Z zasłyszanych i przeczytanych opinii wnioskuję, że większość boi się takiego przedsięwzięcia ze względu na powszechnie panującą opinię o okropnym stanie dróg. Obawy nie wzięły się z powietrza, ale nie dajmy się zwariować. O co zapytali mnie znajomi, ubezpieczyciele i osoby, z którymi miałam przyjemność podzielić się planami o przemierzeniu tego kraju własnym samochodem?
1) Samochodem? Przecież tam dróg nie mają.
2) Samochodem? No to zawieszenie szlak trafi.
3) Samochodem? Przecież Ci go ukradną, w najlepszym wypadku tylko obrabują
4) Na Ukrainę? Przecież tam jest wojna, a blondynki porywają.

Miałam już małe doświadczenie, które zyskałam podczas podróży do Lwowa , chociaż wiadomo – wschód kraju nie musi równać się zachodowi, a podczas podróży przekonałam się, że już na pewno nie równa się jego południu! Jedno jest faktem. Ludzie boją się Ukrainy, bo niebezpiecznie, bo nas tam nie lubią, bo dziko i niecywilizowanie. Większość w ogóle nie bierze pod uwagę wybrania się do naszych wschodnich sąsiadów, a już na pewno nie na własną rękę no i broń boże własnym samochodem!

Postanowiłam sprawdzić, czy obawy są słuszne, bo fascynował mnie ten nieco dziewiczy kraj. W dwuosobowym składzie przejechaliśmy około 1353km po ukraińskich drogach i myślę, że spokojnie mogę powiedzieć co nieco o tym, czy faktycznie jest to aż tak niebezpieczna i szalona wyprawa. A w zasadzie opowiem o tym, gdzie czułam się pewnie, a w których momentach przysięgałam, że gdybym wcześniej wiedziała co mnie czeka, nigdy nie wzięłabym samochodu. Chociaż wiadomo, z perspektywy czasu miło wspomina się momenty, w których był stres, adrenalina i niewiedza.

Jako bonus na końcu dodam parę słów o „drodze przez piekło” - nadałam jej tą dumnie brzmiącą nazwę nie bez powodu. Wszystko zawdzięczam temu, że nasza trasa marzeń nie prowadziła tylko przez Ukrainę, ale również Mołdawię, aż do Rumunii.



Droga z Polski do Kijowa

Zaczynamy na przejściu granicznym w Korczowej (tam też mogliśmy zakończyć podróż, bo po około 14 godzinach czekania okazało się, że nie mam podbitego przeglądu – nie będę się na ten temat rozpisywała, bo w takim wypadku nikt nie wjedzie na teren Ukrainy, a nam udało się to można powiedzieć przez przypadek). Polecam również przejście w Hrebenne, bo niezależnie od tego, które przejście wybierzemy, drogi prowadzące do Lwowa są w stanie bardzo dobrym. Przejeżdżamy przez Lwów i wskakujemy na drogę E40, która wiedzie prosto do Kijowa.
Szczerze mówiąc sama nie spodziewałam się aż tak dobrej drogi. Prawie przez cały czas mamy do dyspozycji dwa pasy, dobre oznakowanie, co jakiś czas ledowe tablice z temperaturą powietrza i temperaturą drogi (50 stopni). To co lekko niepokoiło to mnóstwo różnorakich części samochodowych na poboczach i czasem niespodziewanie na drodze pojawiały się krowy, ale to zdarzało się tylko podczas przejazdu przez wioski. Na parkingach co jakiś czas dostępne były betonowe kanały, w razie jakby się coś zepsuło. Widziałam dużo sytuacji, kiedy kanały te były zajęte i usilnie przywracano na nich do życia zabytkowe pojazdy, bo jak wiadomo Ukraina z takich słynie i nie jest to mit. Częstym widokiem na drodze były też rozjechane psy, a podczas przejazdu przez miasta piękne cerkwie (idealne zestawienie). Podsumowując: jeśli chcesz jechać do Kijowa samochodem nie masz się czego obawiać, drogi są w porządku! A po mieście najlepiej poruszać się metrem, ale to opisałam TUTAJ














Droga z Kijowa do Odessy

Tutaj też zaczęło się całkiem obiecująco. Oczywiście nie sposób przeoczyć towarzyszące przez całą drogę pola słonecznikowe i czarnoziemy. Droga E95 na pierwszych 100km była tak dobra, że ponosiła fantazja, że tak będzie już zawsze. Po tych 100km nawierzchnia nieco się pogorszyła. Jeżeli miałabym to teraz oceniać, to droga była nadal dobra, ale nieco gorsza od poprzedniej. Wszystko przez to, że po przejeździe po mołdawskich drogach mam już zupełnie inną skalę oceny ich jakości. Na szczęście zapisywałam wszystko na bieżąco i wiem, że wtedy stanowiła ona problem. Nie ze względu na dziury, a wręcz przeciwnie. W dalszym ciągu były dwa pasy, tyle że ten prawy często wyglądał tak, jakby go ktoś zmarszczył. Robiły się na nim fałdy z asfaltu. Nie wiem jak to inaczej ująć. To nieco spowalniało, chociaż inni kierowcy (prawdopodobnie znali drogę na pamięć) jechali po niej nadal 100/h, albo i więcej. Przemierzając właśnie tą drogę zostawiłam na barierce lakier z 4 elementów prawego boku samochodu, ale nie traktuję tego jako wydarzenie, które w Polsce na pewno nie miało by miejsca. Czasem zdarza się, że ktoś zajeżdża Ci drogę i uciekasz lekko na prawo, żeby uniknąć stłuczki. A że akurat tam była mulda, która wybiła nas na barierkę no cóż...to już może trochę bardziej ukraińskie. W każdym razie to był pierwszy i jedyny raz, kiedy coś uszkodziło się w samochodzie, co jest bardzo zabawne, bo jakby na to nie patrzeć była to jedna z lepszych dróg.



Tak właśnie wyglądała droga dojazdowa. Drogi w samej Odessie były raczej dobre, ale tam coś innego bardzo uprzykrzało życie i osobom o słabych nerwach radzę przygotować się psychicznie na mały stresik. Kierowcy...jak ja uwielbiam tą mentalność, kiedy wszyscy zajeżdżają sobie drogę, trąbią, wpychają się, zatrzymują na torach, na rondzie jednopasmowym nagle ktoś Cię wyprzedza. Po pewnym czasie już w ogóle zapominasz o tym, że masz kierować się tam gdzie prowadzi nawigacja i kierujesz się tam gdzie pędzi tłum, bo masz wrażenie, że inaczej zginiesz. Zaczynasz czuć się jak w grze wyścigowej, w którą grają sami nowicjusze z kiepskimi samochodami, którym nie żal jest ich rozwalić, byleby Cię wyprzedzić. Gdzieniegdzie na środku tego wszystkiego stoi dumnie policjant i usiłuje kierować ruchem, ale tak naprawdę nikt nie zwraca na niego uwagi. No dobra, trochę przesadziłam, ale takie właśnie było pierwsze wrażenie. Po chwili jazdy da się do tego przyzwyczaić, a kluczem do sukcesu jest skupienie się i wykonywanie sprawnych manewrów w momencie, gdy ktoś nagle wykona ruch, którego się nie spodziewaliśmy.



Nadzieja umiera ostatnia – totalne południe Ukrainy

Ciężko mi opisać to co zobaczyłam na południu Ukrainy, bo domyślam się, że większość osób nie jest sobie w stanie tego wyobrazić, a przynajmniej moje wyobrażenia przerosło to kilkukrotnie. Nie sądziłam, że coś takiego można oznaczyć na mapie jako drogę. Zacznijmy od tego, że z Odessy wybraliśmy się do Białogrodu nad Dniestrem, żeby zobaczyć słynną twierdzę Akerman. Droga do twierdzy była co jakiś czas pofałdowana, ale dało się bezpiecznie jechać. Schody zaczęły się przy trasie z Białogrodu do Bołgradu, gdzie mieliśmy przekroczyć granicę z Mołdawią. Po kawałku w miarę dobrej drogi, droga się skończyła. Brak asfaltu, kamienie i olbrzymie dziury jedna koło drugiej zmuszały do zatrzymania się i zastanowienia jakby tu przejechać, żeby nie rozwalić miski z olejem. Później po około pół godzinnej męce robił się kawałek drogi asfaltowej (około 3km), w której również były dziury, ale nie aż takie. Następnie oczom ukazywała się istna nówka, droga z marzeń. Wtedy to wracały nadzieje, że na pewno droga z dziurami bez asfaltu to był tylko kawałek, którego nie zdążyli zrobić. Nie był. Nówka droga ciągnęła się maksymalnie przez 5 km i nagle wszystkie marzenia znikały. Znów pojawiała się droga bez asfaltu, z coraz większymi dziurami. I tak było przez 170km. Bardzo zła droga, średnia droga, wspaniała droga, bardzo zła droga, średnia droga....oczywiście cała trasa z przewagą bardzo złej.

Drogi na Ukrainie
Stan dróg na Ukrainie

Drogi w Odessie Ukraina
Drogi na południu Ukrainy










toalety na UkrainieNie mogłabym pominąć tematu toalet na Ukrainie. Po pobycie w Gruzji nie zadziwiło mnie to, że WC to po prostu dziury w podłodze i niejednokrotnie brak jakichkolwiek zasłon. Wszystko jest zrobione tak, że po wejściu można podziwiać wszystkich w trakcie korzystania z toalety. W wielu miejscach wprowadza się już normalne WC, ale wtedy można spotkać się z instrukcją obsługi (zdjęcie). Zabawne, ale kiedy mieszkałam w Niemczech z większą ilością Ukraińców i była wspólna toaleta, to czasem widziałam ślady butów na desce...już wiem dlaczego.


Przejście graniczne Ukraina – Mołdawia

Niby przejście na zadupiu, niby nie tak dużo samochodów, ale granica Ukrainy to granica Ukrainy – swoje trzeba odstać. Około 2 godzin spędziliśmy na przejściu granicznym w Bołgradzie, ale później wszystko ruszyło dość sprawnie. Przebieg ten sam jak przy przejściu granicznym z Polską, czyli praktyka karteczki, na której trzeba zebrać 3 pieczątki (kontrola samochodu, kontrola osobista, kontrola dokumentów samochodu). Oczywiście zostaliśmy zapytani czy nie wywozimy nielegalnych rzeczy takich jak gaz pieprzowy, który akurat mieliśmy ze sobą (mógł się przydać w rumuńskich górach i jak na złość na każdej granicy pytali czy przypadkiem go nie mamy), ale go nie znaleźli. Podczas kontroli osobistej Kubie chcieli ogolić brodę, bo nie widzieli podobieństwa ze zdjęciem paszportowym – warto dbać o odświeżanie swojego wizerunku w dokumentach. Po odprawie jedzie się około 2 kilometrów i następuje kontrola mołdawska. Po drodze spotkaliśmy miłych panów zasypujących kamieniami dziury, którzy poinformowali, że opłaty za drogi mołdawskie uiszcza się przy kontroli granicznej. Koszt, który każdy musi pokryć wjeżdżając na Mołdawię samochodem to 5 euro. Na drogi. Co prawda przez Mołdawię jechaliśmy tylko kilkadziesiąt kilometrów, ale była to najgorsza droga świata. Fałdy były tak wielkie, że nie sposób było ich ominąć, a dziury tak głębokie, że jedna pomyłka i po samochodzie, ale krajobraz całkiem ładny. Winogronka, bezkres pól, piękna pogoda...

Szczególnie spodobały mi się wioski i ich osobliwy klimat, ale o tym w poście o kolorach Siedmiogrodu.


Drogi w Mołdawii
Mołdawskie drogi







Winogrona w Mołdawii










Winogrona w Mołdawii

Kijów w dwie noce i jeden dzień

Kijów w dwie noce i jeden dzień



Co można robić w stolicy Ukrainy, kiedy okaże się, że na jej zwiedzenie zostają dwie noce i jeden dzień? Nie trzeba się zbytnio wysilać, żeby znaleźć mnóstwo pięknych, dziwnych, smakowitych lub też niecodziennych rzeczy. Wystarczy dojechać na Majdan, a tam już wszystko będzie działo się samo...


Gdzie spać, kiedy przyjechaliśmy samochodem?

Po ciężkich bojach na granicy, po 24 godzinach udało się dostrzec wyczekiwaną tabliczkę z napisem Kyiv. Miasto od razu robiło wrażenie wielkiego, a to dopiero przedmieścia. Hotel, w którym się zatrzymaliśmy znajdował się nieco na uboczu jak zwykle w lekko podejrzanej, ale spokojnej dzielnicy. Gdyby nie samochód, pewnie wolałabym nocleg w centrum (a tanich hosteli w centrum jest mnóstwo). Z samochodem jednak postawiłam na prywatny parking i mniej zaludnioną dzielnicę nie wyobrażając sobie pozostawienia całego dobytku na poboczu ruchliwej ulicy (podczas całej objazdówki z każdym kolejnym noclegiem sztywna zasada prywatnego parkingu przestawała być aż taka sztywna - powodem było zmęczenie, które sugerowało że już mi w zasadzie wszystko jedno byleby móc w końcu wysiąść z samochodu).
Hotel rezerwowaliśmy jak zwykle przez booking. Bo szybko, tanio i nie trzeba się zbytnio namęczyć. Nosił dumną nazwę Shelter i wyglądał bardzo przyzwoicie. W dodatku w pokoju była klimatyzacja, która okazała się rzeczą niezbędną. Do stacji metra było około 20 minut na nogach. Droga prowadziła najpierw bardzo w dół, później bardzo do góry, co w upale ponad 30 stopni skłaniało do głębszych refleksji typu: daleko jeszcze? Na pocieszenie, żeby nie trzeba było daleko chodzić obok hotelu był mały sklepik, w którym można było zakupić piwo, bo nic innego jako tako nie było. Za to piwa 5 lodówek do wyboru, do koloru. Może opis nie brzmi zbyt zachęcająco, ale to było na prawdę dobre rozwiązanie i spokojna głowa o samochód.


Transport

Metro
Rzeczą, która sprawia, że w Kijowie wszystko staje się proste i przyjemne jest metro. Trzeba tutaj wspomnieć, że to najgłębiej położone metro na świecie, a można się o tym łatwo przekonać wysiadając na Majdanie i jadąc, jadąc, jadąc do góry przez prawie 3 minuty (mierzone stoperem). Uważam, że należy mu się też miano najgłośniejszego metra na świecie. Do teraz słyszę ten huk w głowie.
Jak to się robi w kijowskim metrze? Na każdej stacji znajdują się automaty, dla tych którzy posiadają wyliczone 5 UAH. Ci szczęśliwcy szybko załatwiają sprawę i mogą pędzić z niebieskim żetonem do barierek. Na pozostałych czeka okienko, w którym można nabyć żeton od pani, która czuwa nad tym, żeby nikt nie kupił ich więcej na zapas. Jeden żeton dla jednej osoby (możliwe, że jest tak tylko na mniejszych stacjach, albo wtedy gdy kończą się im żetony).
Jeżeli chodzi o samą podróż metrem to wyróżnia się trzy linie, z czego głównie użytkowana jest niebieska i to na niej znajduje się najbardziej znana stacja: Majdan Niezależności. Podczas przejazdu każda stacja wymawiana jest po ukraińsku i angielsku, także nie trzeba się martwić, że coś źle usłyszymy. Wyjątek stanowiła boczna linia metra, którą wybraliśmy się na kijowskie peryferia. Tam przez pewien czas wszystko było tylko po ukraińsku. Nie było też turystów, bo jechaliśmy w miejsce gdzie nie ma nic ciekawego. Warto czasem pojechać gdzieś, gdzie nikt się ciebie nie spodziewa.

Podsumowując. Koszt przejazdu 5UAH, godziny otwarcia od około 6 rano do około 24 co 10 minut (lub częściej w godzinach szczytu)

Autobusy
Co do autobusów udało nam się skorzystać z nich dwa razy na wspomnianych wyżej peryferiach. Próbowaliśmy wtedy dotrzeć w pewne miejsce, które jak się okazało znajdowało się na terenie jednostki wojskowej...Wracając do autobusów. W każdym z nich znajduje się człowiek-biletomat, który przechadza się po autobusie i sprzedaje/sprawdza bilety tym którzy wsiedli. Pani-biletomat bardzo ucieszyła się z naszej obecności, a jednocześnie była bardzo zdziwiona co Polacy robią w takiej dzielnicy. Dała nam wtedy dobitną radę. Trzymać mocno plecaki i to trzymać je przed sobą, nie na plecach! Może odebralibyśmy to jako przestrogę przed złodziejami, ale autobus był prawie pusty, dlatego do tej pory nie wiem o co chodziło. Wiem jedno. Rada, którą ktoś uporczywie powtarza po 10 razy musi mieć sens, dlatego trzymaliśmy plecaki tak jak przykazała Pani-biletomat.

Podsumowując. Koszt ulgowego biletu 6UAH , trzymać mocno plecaki

Uber
Świetna sprawa! Po Kijowie jeździ bardzo dużo Uberów, dlatego każda sytuacja gdy nie chce nam się pędzić na metro, albo metro jest już zamknięte może zostać tanio zastąpiona. Korzystaliśmy z tej opcji kilkakrotnie i trasa około 15km wychodziła około 15zł (w zależności od zapotrzebowania na Ubery).


Jeden posiłek, ale za to jaki!

W temacie jedzenia nie mogę powiedzieć dużo, bo podczas podróży zazwyczaj jem mało, jednak znalazłam coś co mogę z czystym sumieniem polecić. Pesto Cafe. Znajduje się w łatwo dostępnym miejscu, bo obok Majdanu, a dokładnie naprzeciwko kwiatowego zegara. Zachęcam do zamówienia Tagatele z grilowanym kurczakiem i warzywami, coś pysznego! Do tego dostaliśmy darmową przystawkę od szefa kuchni, która była równie dobra, a na koniec okazało się, że jesteśmy pierwszymi klientami nowo zatrudnionej kelnerki i dostajemy dwa dania w cenie jednego. Tym sposobem za przystawkę, danie główne i kawę mrożoną zapłaciliśmy około 12zł/os. Czy to w ogóle możliwe?


____________________________________________

Kijowa nie da się zwiedzić w jeden dzień, ale przecież kiedyś tam wrócę. Poniżej opisane zostało to, co udało mi się zobaczyć i czego doświadczyć podczas pierwszej wizyty, która znacznie skróciła się przez sytuacje losowe.



Majdan, czyli Plac Niepodległości

Majdan to główny plac w Kijowie i zarazem ważne miejsce, w którym odbywają się uroczystości i imprezy kulturalne. Większość osób kojarzy go głównie z pomarańczową rewolucją i krwawymi protestami zwanymi Euromajdanem. Wydarzenia te mają związek bezpośrednio z osobą, która w tamtym czasie pełniła funkcję prezydenta Ukrainy – Wiktorem Janukowyczem, dlatego ich dokładniejszy opis znajdzie się w poście o słynnej willi Janukowycza.

Ja po raz pierwszy zobaczyłam Majdan w sobotnią noc. Mimo tego, że wszędzie stały rusztowania i wszystko zaczynało przybierać niebiesko-żółte kolory, ze względu na zbliżający się Dzień Niepodległości (24 sierpnia), robił wrażenie. Gdy wychodzi się z podziemi metra i staje na tym placu widać, że miasto żyje i że to właśnie tutaj bije jego serce. Na środku zebrała się spora grupa ludzi, na przemian z muzyką słychać głos prowadzącego. To uliczna bitwa taneczna. Najpierw widzimy panią, która ewidentnie przeceniła swoje taneczne umiejętności, ale zaraz później całkiem niezły popis dają młodzi. Po drugiej stronie trwa pokaz grających fontann obserwowany przez niezliczoną ilość ludzi. Jedna z nich wystrzela tak wysoko, że zalewa wszystko w promieniu kilku metrów. Wszyscy się cieszą, bo mimo nocnej pory temperatura nie spada poniżej 30 stopni. Za dnia również nie brakuje atrakcji. Mała scena ugina się pod młodą kapelą, a wokół znów tłumy - tutaj chyba zawsze coś się dzieje i to w dodatku co chwilę coś innego. Z powodu różnych wydarzeń kulturalnych główna aleja Chreszczatyk jest często zamykana, żeby ułatwić ruch osób przechadzających się z jednego placu na drugi.
Mimo tak entuzjastycznego akcentu nigdy nie odejdą w niepamięć zdarzenia, które miały tutaj miejsce kilka lat temu. Na budynku związków zawodowych, który spłonął podczas protestów w 2014 roku, rozwieszono wielki baner z napisem „Freedom is our religion”. Obok pomnik, pod którym stoi zdjęcie młodego chłopaka, kilka hełmów, świeże kwiaty i mała maskotka. Przed wielkim zegarem ustawiono zdjęcia bohaterów poległych podczas Euromajdanu, przed nimi stoją znicze oraz grupa modlących się ludzi. Po placu chodzi też dużo osób sprzedających wstążki ku pamięci właśnie tych bohaterów. Wiele takich wstążek przypinanych jest do barierki obok zdjęć.

Na placu znajduje się też Lacka Brama – średniowieczna brama wjazdowa do kijowskiego grodu Jarosława. W 2001 roku ustawiono na niej pomnik Michała Archanioła, który jest patronem miasta. Dalej kolumna ze słowiańskim bóstwem Berehynią oraz pomnik legendarnych założycieli Kijowa: Kija Szczeka, Chorywa i ich siostry Łybedź.














Cerkwie Kijowa

Złote kopuły to coś co przyciągało mój wzrok, nieprzyzwyczajony do takiego widoku. Wypatrywałam ich na całej trasie z Lwowa do Kijowa i za każdym razem cieszyłam się jak dziecko widząc kolejny pięknie zdobiony budynek. To właśnie cerkwie wyróżniają Ukrainę, a najsłynniejsze z nich znajdują się w Kijowie.

Sobór Sofijski – cerkiew wpisana na listę UNESCO, w której obecnie znajduje się muzeum państwowe. Najlepiej ogląda się ją z dzwonnicy znajdującej się na terenie kompleksu. Wejście na nią to koszt 40UAH zwykły, 20UAH studenci i duuużo schodów do pokonania. W tym miejscu muszę też wspomnieć o podstępnych maskotkach przechadzających się po placu przed soborem, które zagadują niby bezinteresownie, później namawiają na zrobienie sobie z nimi zdjęcia a na końcu jak już ulegniesz, przybiega jeszcze baba z gołębiami, sadza ci je na głowie tak, żeby były na zdjęciu, po czym przechodzimy do rachunku sumienia: 30zł za zdjęcie z maskotką i po 15zł za zdjęcie każdego gołębia, którego na dobrą sprawę nikt nie chciał. Rzucamy parę złotych maskotce, w końcu każdy szuka sposobu, żeby zarobić w tych ciężkich czasach. Za wykorzystywanie gołębi nie dajemy nic.

Monaster św. Michała Archanioła – pierwsze co rzuca się w oczy będąc przy Soborze Sofijskim to niebieska budowla ze złotymi kopułami na drugim końcu ulicy. Najlepszy widok na monaster zapewnia oczywiście kolejna dzwonnica, warto więc znów trochę się potrudzić, jeśli ktoś ma na tyle czasu. W trakcie protestów w 2014 roku stworzono tam szpital polowy dla rannych.

Cerkiew św. Andrzeja – osiemnastowieczna budowla usytuowana na wzgórzu, które według legendy w 40r mijał św. Andrzej i wskazał jako miejsce, w którym powstanie za sprawą bożą miasto i świątynia. I tak oto setki lat później powstała i wygląda pięknie.


Abstrakcyjna aleja

-Którędy do Alei Pejzażowej?
-Na prosto, ale tam przecież nic nie ma.

Sama nie wiedziałam czy coś tam jest, czy nie ma, ale chciałam zobaczyć na własne oczy i teraz mogę spokojnie powiedzieć, że coś tam jest!
Wszyscy kojarzą Gaudiego i słynny Park Guell w Barcelonie. Aleja Pejzażowa w Kijowie wygląda tak, jakby odbyła się tam próba generalna przed stworzeniem tego właśnie parku. Pomijając abstrakcyjne pomniki i parki zabaw, specjalnie przygotowaną ławkę żula, na której każdy może poczuć się jak żul oraz tunel pod strumieniem sikających bobasów, można tam jeszcze podziwiać piękną panoramę i trochę odpocząć.

W okolicach alei znajduje się dużo sztuki ulicznej w postaci wielkich grafitti.















Podsumowując. Czuję wielki niedosyt i chcę wrócić do Kijowa! Przede wszystkim po to, żeby móc jeszcze trochę powłóczyć się po mieście i poobserwować miejscowych oraz zwiedzić podziemia, o których mało kto słyszał, a które skrywają wiele historycznych i zarazem mrocznych tajemnic.




Czarnobyl w objęciach czasu

Czarnobyl w objęciach czasu



Choć niektórym wydaje się to nieprawdopodobne, Czarnobyl od lat odwiedzany jest przez tysiące osób. Ciekawość to właśnie pierwszy stopień do Czarnobyla. Jakie są inne przyczyny tak licznej frekwencji w tym miejscu? Chęć poczucia dreszczyku emocji, spełnienia fotograficznych marzeń, poczucia się jak postać ze Stalkera, nagrania kolejnego filmu dokumentalnego lub też filmu grozy. Podczas mojego pobytu przekonałam się, że to również sposób na nowoczesną podróż poślubną...Mnie sprowadziło tam po prostu zamiłowanie do opuszczonych miejsc. No dobra, trochę też ciekawość.


Jak dostać się do Zony?

Istnieją trzy sposoby przedostania się na teren zony, z czego dwa są legalne. Po pierwsze można samemu postarać się o zdobycie pozwolenia na wejście. To najdroższy i czasochłonny sposób. Plusem jest to, że nie jesteśmy wtedy od nikogo zależni, minusem, że prawdopodobnie będziemy błąkać się nie znając terenu, dodatkowo potrzebujemy własny dozymetr i obowiązkowo GPS.

Drugi sposób to wjazd do zony z biurem, które zajmuje się zorganizowaniem przepustek oraz oprowadzeniem wewnątrz. W zależności od tego ile mamy czasu (i pieniędzy, bo nie jest to tania sprawa) można wybrać różne warianty wycieczki. W Kijowie funkcjonuje wiele biur o zróżnicowanych ofertach. Rezerwacji należy dokonać z kilkudniowym wyprzedzeniem, żeby mieli czas na załatwienie formalności. Koszt jednodniowej wycieczki z anglojęzycznym przewodnikiem i obiadem na terenie zony to około 80$.
W niektórych przypadkach wyjazd z biurem może być uciążliwy, ze względu na dużą liczbę turystów. My zwiedzaliśmy w wąskim gronie, omijając tłum. Dodatkowo od przewodnika można usłyszeć ciekawe informacje, a 2 godzinną podróż z Kijowa do Czarnobyla umilają filmy (o Czarnobylu oczywiście).
Link do wybranego przeze mnie biura: https://www.tourkiev.com

Trzeci sposób to nielegalne wejście na pilnie strzeżony teren. Tego typu wyprawy organizują osoby, które nie ogłaszają się publicznie. Można do nich dotrzeć jedynie przez pocztę pantoflową. Są to zazwyczaj kilkudniowe piesze wędrówki, obejmujące nieznane miejsca.


Czarnobyl od środka

Po odbyciu pierwszej kontroli wjeżdżamy na teren zony. Podczas naszej wycieczki odwiedziliśmy 4 z ponad 20 stref terytorium Czarnobyla, z czego przed wjazdem do każdej z nich następowała mniejsza lub większa kontrola. Obowiązuje bezwzględny zakaz fotografowania punktów kontrolnych oraz funkcjonariuszy. Podczas przekraczania tych punktów osobom posiadającym kamerki GoPro bez wyświetlacza gorąco polecam ukrycie ich głęboko w plecakach. Inaczej funkcjonariusz może posądzić nas o nielegalne nagrywanie i zażądać natychmiastowego usunięcia. Nie masz wyświetlacza i nie możesz udowodnić, że nie nagrałeś filmu? Kabelek, podpięcie pod komputer, 15 minut zmarnowanego czasu (wiem co mówię).

-Widzicie te osady obok drogi? - pyta nas nasz przewodnik Igor zaraz po wjeździe do zony. Igor skory był do drobnych żartów, więc nie biorę tego na poważnie. Przecież tutaj nic nie ma. Przemieszczamy się samochodem dalej w stronę Czarnobyla i nagle dostrzegam mech w kształcie domów i zarośla z dachami. 31 lat temu to faktycznie były osady, dziś wytężam wzrok, żeby dostrzec ich pozostałości.

Mijamy częściowo zasiedlony Czarnobyl, w którym aktualnie pomieszkują osoby pracujące przy nowym sarkofagu na reaktor nr 4 oraz starcy, którzy pomimo nakazu nie opuścili miasta. W mieście funkcjonują wszystkie niezbędne placówki łącznie ze strażą pożarną, a nawet starą pralnią. Czarnobyl był niegdyś największym miastem w pobliżu elektrowni, stąd nadano jej nazwę elektrowni w Czarnobylu. Dopiero w późniejszych latach powstało słynne miasto Prypeć.

Tam gdzie przebywają ludzie, błąkają się również bezpańskie psy. Są to potomkowie psów pozostawionych tutaj 31 lat temu podczas ewakuacji. Przebywanie blisko ludzi zapewnia im łatwy dostęp do jedzenia oraz schronienie przed wilkami, których na terenie zony jest bardzo dużo. Wilki to nie jedyne zwierzęta, które upodobały sobie obszary, z których człowiek zrezygnował.

Drogi miast w większości zostały całkowicie wymienione, dlatego podczas przejazdu napromieniowanie wynosi około 0.12 mikrosiwertów. Dla porównania na Majdanie, z którego wyruszaliśmy było to 0,14. Jest to normalna dawka promieniowania, która przyjmujemy. Jak powiedział Igor – miejsce, w którym promieniowanie wynosi 0% nie istnieje.

Reaktor nr 4

Destrukcja reaktora nr 4 była skutkiem nieprzemyślanego eksperymentu, który doprowadził do wybuchu pary wodnej. Następnie nastąpił wybuch wodoru, który poskutkował zapłonem grafitu i przedostaniem się do atmosfery ogromnej ilości materiałów promieniotwórczych. Przez 30 lat od katastrofy reaktor ochraniany był betonowym sarkofagiem, który po tym okresie przestał wystarczać. Obecnie jego miejsce zajęła arka, będąca największą ruchomą konstrukcją jaka powstała dotąd na świecie. Arka, której sponsorem była między innymi Polska została nasunięta na stary sarkofag. W jej wnętrzu zamontowano dźwig, którym zdalnie będzie rozbierany stary sarkofag oraz usuwane i          utylizowane niebezpieczne odpady. Przed sarkofagiem znajduje się pomnik ku pamięci ofiar katastrofy. Promieniowanie w okolicy tego miejsca jest znacznie większe, dlatego wyjść z autobusu można jedynie na chwilę i tylko wtedy, gdy mamy na sobie bluzę z długim rękawem.

W pobliżu reaktora znajdował się też słynny Czerwony Las, obecnie jednak został on w całości usunięty i zakopany. Na jego miejsce posadzono nowe drzewka o normalnej barwie.



16 lat dostatku Prypeci

Prypeć to największe miasto znajdujące się w pobliżu elektrowni Czarnobylskiej. Zostało założone w 1970r w trosce o zapewnienie pracownikom elektrowni wysokiego poziomu życia oraz ułatwienie dojazdu do miejsca pracy. Miasto było silnie rozwinięte i wciąż modernizowane. Znajdowały się w nim przedszkola, szkoły, place zabaw, placówki o charakterze zdrowotnym oraz rekreacyjnym. Obecnie budynki przejęła matka natura, a ich cenniejsze rzeczy z wnętrza – złodzieje i złomiarze. W lepszych przypadkach specjalne jednostki, które utylizowały napromieniowane rzeczy.

Igor zabrał nas na dach wieżowca, z którego roztacza się widok na całe miasto. Środek budynku to przede wszystkim potłuczone szyby i zrujnowane pomieszczenia, które jakby chciały już odejść w niepamięć, ale jednak nie potrafią. Na poddaszu spotykamy psa, podobno leży tam już kilka lat – nie żyje.















Kolejnym miejscem jest przedszkole, gdzie na każdym kroku znajdują się porozrzucane lektury, misie, małe buciki i maski. Część z tych rzeczy została ustawiona specjalnie, żeby nadać temu miejscu więcej grozy – zupełnie niepotrzebnie. Przykładem jest powieszona na sznurku lalka w przejściu do kolejnego pomieszczenia.














Basen to miejsce, które po ewakuacji miasta nadal działało, łącznie ze szpitalem i paroma innymi placówkami. Przed wejściem do tych pomieszczeń ustawione były misy z wodą, w których należało dokładnie opłukać buty, żeby nie wnosić do środka napromieniowanej ziemi i pyłów.















Szpital do roku 2012 był całkowicie zamknięty dla zwiedzających z powodu silnego napromieniowania. To właśnie tam trafiały pierwsze ofiary katastrofy.
Obecnie w jego podziemiach znajdują się wciąż wysoko napromieniowane ubrania oraz sprzęty medyczne. Kilka przedmiotów ustawiono na stole na parterze. Po zbliżeniu do nich dozymetru widzimy, że promieniowanie ma wartość ponad 100 Msv.















Wesołe miasteczko, które czekało na wielkie otwarcie podczas Święta Pracy 1 maja, niestety nie doczekało swoich pierwszych gości. Tak samo jak nie doczekała użycia masa dekoracji na wyczekiwane przez mieszkańców przedstawienie.



Czarnobyl 2 - tajemnica ZSRR

Niedaleko elektrowni, gdzieś na uboczu znajduje się Czarnobyl 2 oraz miasto, które zamieszkiwane było tylko przez osoby wtajemniczone w działanie wielkiej konstrukcji przypominającej rusztowanie. Oko Moskwy – taką nazwę otrzymał radziecki radar, który miał za zadanie wykrywać nadlatujące nad teren ZSRR pociski z głowicami nuklearnymi. Była to konstrukcja ściśle utajniona, a teren wokół niej zamknięto w obrębie 4km. Na mapie widniał zapis, że znajduje się tam obóz pionierski. Jest to jedna z tajemniczych budowli, które przerastając ludzkie pojęcie obrosły w różne teorie spiskowe. Mówią one przykładowo o wywieraniu wpływu na ludzki umysł poprzez fale radiowe lub kontrolowaniu pogody. Faktem jest, że podczas uruchamiania Oka Moskwy na całym świecie można było usłyszeć charakterystyczny dźwięk stukania dzięcioła, który zakłócał pracę innych nadajników.














Jest wiele obiektów wartych odwiedzenia, w każdym jednak doświadcza się tego samego uczucia. To nie sceneria przygotowana pod plan filmowy tylko miasto, które nie tak dawno było...no właśnie, było.


Na zakończenie wszyscy uczestnicy zobowiązani są przejść kontrolę, która wykazuje czy podczas wycieczki nie zostali za bardzo napromieniowani. Przechodzi się ją dwa razy. Każdy uwiecznia tą scenę jak tylko może, w końcu nie codziennie mamy do czynienia z takimi testami. Rzadko zdarza się, że ktoś nie zda, a jeżeli już, to zazwyczaj wystarczy dokładnie umyć buty.
Copyright © 2016 Wild Heart Tour , Blogger